Tijdens de DIAVOND op 7 november waren er verdacht veel aanmeldingen namens de recreanten donderdaggroep en dat was niet zomaar. Het team had een voordracht gestuurd naar het bestuur om Aly tot erelid te benoemen, zonder enige twijfel is dit gehonoreerd!
Aly wist zelf van niks wat het moment voor haar en alle aanwezigen wel even bijzonder maakten en er een traantje werd weggepinkt.
Henny Kersten las een tekst voor samengesteld door het gehele team:

‘Aly, vandaag staan we hier om jou in het zonnetje te zetten. Jij, die al sinds de oprichting van Primavo in 1975 een wezenlijk onderdeel bent van onze club.
Jij bent iemand die niet alleen volleybal speelde en trainde, maar vooral de verbinder was die ons als team en als vrienden heeft samengebracht.
Voor enkelen van ons team begon de eerste aanraking met volleybal niet in een sporthal, maar op het grasveldje achter hun huis.
Palen, net, bal en lijnen werden samen gekocht. Eerst de kinderen naar bed en dan werd er gevolleybald.
Tussendoor even luisteren naar de babyfoon.
En zij, eens buren, spelen na 45 jaar nog steeds samen.
Aly heeft hen niet alleen leren volleyballen, ze heeft hen ook geleerd te blijven volleyballen.
In 1987 zette Aly haar eerste stappen als trainster bij Primavo, gecoacht door Bé Schuitema.
Toevallig was dat ook mijn (RD: Henny) eerste volleybalavond bij de vereniging.
Ze was in het begin nog wat schuchter in het trainerschap, maar al vrij snel wist ze de spelers op hun plek te zetten.
En in het bijzonder gold dat voor mij. Vooral als ik weer eens voor het snelle succes ging,niet drie keer spelen, maar hup, in één keer over het net. Dan klonk het resoluut: “Dat wil ik niet meer zien; 3x spelen!”
In 2020 had Aly onverwachts een lumineus idee. Er moest gespeeld worden met een geblindeerd net.
Daartoe werd het hele net afgeplakt met zwart plastic. Zo konden de spelers elkaar niet zien en de bal pas op het laatste moment. En Aly? Die stond aan de kant, gaf aanwijzingen en moedigden ons aan.
Maar het is niet alleen het volleybal dat haar zo bijzonder maakt. Aly is altijd de verbindende factor geweest. Niet alleen in het veld, maar ook daarbuiten.
De eindeseizoensborrel, nieuwjaarsborrel, teamschotel bij het buitenvolleybal werden een traditie. Dingen samen doen, dat is Aly!
En nu ze meer aan huis gebonden is, zijn die momenten nog belangrijker geworden. Bij aanvang van dit seizoen in september ben je om gezondheidsredenen gestopt met het trainerschap.
Je had met een knipoog tegen het bestuur gezegd: “Ik kan ze toch niks meer leren.” En waarschijnlijk heb je gelijk.. Want een team met een gemiddelde leeftijd van 71 heeft niet meer de mentale en fysieke souplesse om jouw goedbedoelde instructies op te nemen… 😉
Dat je nu benoemd bent tot erelid van Diavo is dan ook geen verrassing, maar een ode aan jouw jarenlange inzet, jouw humor, jouw betrokkenheid en jouw onvermoeibare roep tot “drie keer spelen!’
Van harte gefeliciteerd Aly namens de donderdag groep, het bestuur en alle andere leden! Je bent met recht een Erelid!






